۱۳۹۷ پنج شنبه ۲۶ مهر
پست الکترونیک نقشه سایت انگلیسی
مديريت بحران در حوادث غير مترقبه
تاریخ به روزرسانی: 1393/04/05

مديريت بحران در حوادث غير مترقبه

ترياژ پنج سطحي

(Emergency Severity Index)

تاريخچه ومعرفي سيستم ترياژ ESI

   واژه ترياژ اولين بار توسط يكي از پزشكان ارتش ناپلئون به نام دكتر دومينيك جان لري براي طبقه بندي سربازان مصدوم در جنگ به كار برده شد .اين جراح فرانسوي در فاصله بين سال هاي 1797-1815 در ارتش ناپلئون خدمت كرد و به دليل خدماتش لقب بارون را دريافت نمود.

   در دهه 1950 و همزمان با بيمارستاني شدن خدمات درماني، مداواي بيماران به سمت تخصصي شدن پيش رفت.

   در دهه 1960 اتاق هاي اورژانس بيمارستان ها به بخش هاي اورژانس تبديل شد. از اوايل دهه 1970، لزوم طبقه بندي بيماران مورد بحث قرار گرفت و واژه ترياژ يك بار ديگر به عنوان پاسخي براي مشكل ازدحام و دامپينگ در بخش اورژانس مطرح گرديد.

   به اين ترتيب در دهه 1980 ،ترياژ 3 سطحي مطرح و به ميزان قابل توجهي مورد استقبال قرار گرفت.

در دهه 1970 به موازات بكارگيري ترياژ 3 سطحي ، تحقيقات ترياژ در استراليا  با پايان نامه آقاي دكتر فيتز جرالد و مطرح شدن ترياژ 5 سطحي به اوج رسيد و منجر به بكارگيري سيستم 5 سطحي در سال 1989 شد.

   از آن پس سيستم هاي 5 سطحي ديگري از ترياژ مانند سيستم منچستر و سيستم كانادايي ابداع و بكار گيري شد. سيستم ESI(emergency severity index) سيستم امريكايي ترياژ است كه در سال 1999 توسط 2 متخصص اورژانس به نام هاي ريچارد ووئرز و ديويد ايتل ابداع شد.

   آنچه كه باعث اقبال جهاني در استفاده از سيستم هاي 5 سطحي نسبت به سيستم 3 سطحي  شد، روايي (validity) وپايايي (reliability) بالاتر سيستم 5 سطحي نسبت به سيستم 3 سطحي - طبق تحقيقات گسترده انجام شده - مي باشد.

   دركل سيستم هاي ترياژ به سه دسته زير تقسيم مي شوند:

1.     Spot check

2.    Traffic director

3.   Comprehensive

سيستم هاي 5 سطحي ترياژ از نوع comprehensive محسوب مي شوند.

   در حال حاضر به نظر مي رسد كه سيستم ترياژ ESI به دليل سادگي و آموزش آسان، رويكرد ادراكي و همه جانبه و همچنين عملياتي بودن آن وعدم تعيين محدوديت زماني براي ارائه خدمات پزشكي،  براي كشور ما مناسبترين سيستم ترياژ باشد.

   اين سيستم تا كنو ن 3 بار ويرايش شده است و در حال حاضر ويرايش چهارم آن در دسترس مي باشد.

سيستمESI علاوه بر در نظر گرفتن حدت بيماري به طور منحصر به فردي ميزان تسهيلات مورد نياز بيمار را در تعيين سطح ترياژ بيمار در نظر مي گيرد.

   بكار گيري استاندارد اين سيستم و تحقيقات مربوط به آن در بيمارستان امام خميني (ره)، در دانشگاه علوم پزشكي تهران آغاز شده است كه اميد است با گسترش و تداوم اين سيستم گامي مؤثر در تخصيص خدمات مناسب به بيماران و همچنين احياي يكي ديگر از توانايي هاي سيستم پرستاري در ارائه خدمات مؤثر درماني برداشته شود. سيستم ترياژ ESI

كليات

   ساختار ترياژ  ESI به عنوان يكي از روش هاي ترياژ 5 سطحي، تقسيم بندي بيماران بر اساس 2 معيار حدت بيماري (acuity) و تسهيلات مورد نياز بيمار (resource) است كه اولي با وجود يا عدم وجود عوامل تهديد كننده حيات و عضو، وجود علايم خطير و همچنين علايم حياتي تعيين مي شود و دومي بر اساس تجربه پرستار و مقايسه بيمار موجود با موارد مشابه قبلي تعيين مي گردد .

   در اين روش ابتدا پرستار ترياژ، بيمار را بر اساس شدت بيماري و وخامت حال وي ارزيابي مي كند. اگر شدت بيماري زياد نباشد يعني در صورت عدم وجود شرايط تهديد كننده حيات يا اندام ويا شرايط پرخطر(يعني سطوح 1 و2 ترياژ) ، پرستار براساس تجربه هاي قبلي از ساير بيماران وآموزش هاي سيستم ترياژ، با تخمين تسهيلات مورد نياز بيمار در بخش اورژانس، بيمار را سطح بندي مي نمايد. لذا پرستار مسؤول ترياژ، علاوه بر آشنايي كامل با الگوريتم ، بايد از تجربه ي كافي نيز برخوردار باشد.در نظر گرفتن تسهيلات مورد نياز بيمار در اورژانس براي تعيين سطح بيمارخصوصيت ويژه سيستم ESI است.

انجام ترياژ:

در اين مرحله براي آشنايي بيشتر با سيستم ESI ، چگونگي ترياژ با اين روش و الگوريتم مربوطه، قدم به قدم توضيح داده مي شود.

هر پله ازالگوريتم ESI به استفاده كننده مي گويد كه چه سؤالي بايد از خودتان بپرسيد و به چه اطلاعاتي براي ترياژ نياز داريد (الگوريتم صفحه بعد).

الگوريتم ترياژ ESI ويرايش چهارم

 

 

 

 

 در الگوريتم ESI ، چهار نقطه تصميم گيري وجوددارد(decision point ):

·        نقطه تصميم گيري الف : اولين سؤالي كه بايد از خود بپرسيد اين است: "آيا بيمار در حال مرگ است ويا نياز به اقدامات فوري نجات دهنده حيات دارد." در اين صورت بيمار در سطح 1 قرار مي گيرد.

·        نقطه تصميم گيري ب : در اين مرحله از خود بپرسيد: "آيا بيمار نبايد منتظر بماند" (شامل: 1 = علايم پرخطر 2 = اختلال هوشياري 3 = درد يا ديسترس شديد) كه در اين صورت بيمار در سطح 2 قرار مي گيرد.

·        نقطه تصميم گيري ج :در صورت عدم وجود شرايط الف وب بايد تسهيلات مورد نياز بيمار در بخش اورژانس را تخمين بزنيد. نياز بيمار به 2 يا بيشتر از تسهيلات اورژانس در صورت عدم اختلال در علايم حياتي، وي را در سطح 3 قرار مي دهد.

نياز بيمار به يكي از تسهيلات اورژانس، او رادر سطح 4 و در صورتي كه به هيچ كدام از تسهيلات اورژانس نياز ندارد وي را در سطح 5 قرار مي دهد.

·        نقطه تصميم گيري د :در صورتي كه تسهيلات مورد نياز بيمار طبق تعريف 2 ويا بيشتر باشد (سطح 3) در اين مرحله بايد علايم حياتي بيمار جهت طبقه بندي در نظر گرفته شود. يعني در صورت وجود اختلال در علايم حياتي بيمار او را در سطح 2 قرار دهيد ودر غير اين صورت بيمار در همان سطح 3 تقسيم بندي مي گردد.

( الف) اقدامات نجات دهنده حيات : مانند نياز به مداخلات كنترل راه هوايي ، تجويز داروهاي اورژانس يا مداخلات هموديناميك ديگر (گرفتن راه وريدي، دادن اكسيژن مكمل، مانيتورينگ ، تهيه نوار قلب يا نمونه گيري آزمايشات اقدامات حيات بخش نيستند)، و/ يا هر كدام از وضعيتهاي باليني زير : بيمار اينتوبه يا دچار آپنه، فاقد نبض ، ديسترس شديد تنفسي ، SPO2<90% ، تغييرات حاد وضعيت ذهني و فقدان پاسخدهي به صورتي كه:

1- فاقد تكلم يا عدم پيروي از دستورات ( بطور حاد) يا 2-  نيازمند محرك دردناك براي پاسخدهي ( P يا U در درجه بندي AVPU ) باشد.

(ب) . وضعيت پر خطر : يعني شرايطي كه بايد اولين تخت خالي موجود در بخش را به يك بيمار اختصاص دهيد. اين موارد شامل: وضعيت هاي پرخطر، تغيير سطح هوشياري به صورت كنفوزيون، خواب آلودگي و اختلال جهت يابي و درد يا ديسترس شديد( بر اساس شواهد باليني و درجه درد 7 در سيستم سنجش درد) خواهند بود.

(ج) . تسهيلات : در اينجا تعداد تسهيلات يعني انواع اقدامات پاراكلينيك و باليني مورد نياز برا ي بيمار، تعيين مي شود (كل آزمايشات يك اقدام و كل گرافي ها يك تسهيل محسوب مي شود) بطور مثال:

مواردي كه جزو تسهيلات به حساب مي آيند

مواردي كه جزو تسهيلات محسوب نمي شوند

·         آزمايشات ( خون ، ادرار )

·         ECG  ، راديو گرافي

·         CT ، MRI  ، سونوگرافي ، آنژيوگرافي

·         شرح حال و معاينه

·         انجام آزمايشات غربالگري

·         انفوزيون مايعات وريدي ( هيدراسيون )

·         فقط گرفتن IV  و هپارين يا سالين لاك كردن

·         دادن داروهاي IV يا  IM يا نبولايزر

·         دادن داروي خوراكي

·         تزريق واكسن كزاز

·         تجديد نسخه

·         انجام مشاوره تخصصي

·         تماس تلفني با پزشك خانواده

·         پروسيجر ساده = 1 تسهيل مانند ( ترميم لاسراسيون ، سونداژ فولي )

·         پروسيجر پيچيده = 2 تسهيل مانند ( ترميم و انجام conscious sedation)

·         اقدامات ساده زخم ( پانسمان ، بازديد )

·         دادن عصا ، آتل گيري ، اسلينگ اندام

 

(د) . علايم حياتي زون خطر

در صورت فراتر بودن علايم حياتي بيمار نسبت به معيارهاي تعريف شده بايد او را در سطح 2 ترياژ نماييد .

    ملاحظات مربوط به تب در اطفال :

در نوزاد 1 تا 28 روزه: دماي بيش از 38 درجه = سطح 2

در شيرخوار 1 تا 3 ماه: دماي بيش از 38 درجه = سطح 2

دركودك 3 ماه تا 3 سال: دماي بيش از 39 درجه، ايمن سازي غير كامل يا فقدان منشأ واضح براي تب كودك را در سطح 3 را قرار مي دهد.

سطح 1 در ترياژ ESI

  

 

سؤال اولي كه پرستار ترياژ در مواجهه با بيمار بايد از خود بپرسد اين است كه آيا بيمار نياز به اقدام نجات دهنده حيات در زمان مراجعه دارد يا خير ؟

اگر پاسخ اين سؤال مثبت است، بيمار در سطح 1 ترياژ قرار مي گيرد. در اين شرايط، پرستار ترياژ بلافاصله وضعيت تنفسي، در صورت امكان اشباع اكسيژن شرياني بيمار و همچنين وضعيت هوشياري بيمار(با سيستم AVPU )را ارزيابي كرده و بيمار را به اتاق CPR  هدايت مي نمايد.

   چند نمونه از وضعيت هاي تهديد كننده حيات و سطح 1 ترياژ عبارتند از :

ايست قلبي

ايست تنفسي

زجر شديد تنفسي (تاكي پنه ،رتراكسيون بين دنده اي و استفاده از عضلات فرعي تنفسي و ...)

اشباع اكسيژن كمتر از 90 %

بيمار ترومايي بدون پاسخ به محرك دردناك

بيمار بيهوش بدون پاسخ به محرك دردناك يا محرك صوتي

تعداد تنفس كمتر از 6

آنافيلاكسي

درد قفسه ي سينه همراه با تعريق و پوست سرد

   چند نمونه از اقدامات نجات بخش حيات عبارتند از :

كمك تنفسي با آمبو بگ

انتوباسيون تراشه

كمك تنفسي با دستگاه ونتيلاتور

شوك الكتريكي

پريكارديو سنتز

توراكوتومي

احياي بيمار دچار شوك با مايعات

تجويز خون به بيمار با شوك هموراژيك

استفاده از نالوكسان  و قند در بيمار با كاهش سطح هوشياري

استفاده از دوپامين در بيماران با براديكاردي علامت دار

سطح2 در ترياژ ESI

   در صورتي كه در سطح تصميم گيري الف  به اين نتيجه رسيديد كه بيمار نياز به اقدام نجات دهنده حيات ندارد به سطح تصميم گيري ب برويد و از خود بپرسيد كه آيا بيمار مي تواند منتظر بماند يا خير؟

اگر پاسخ اين سؤال مثبت است به سطوح تصميم گيري بعد مي رويم و بيمار به سطح 3 ؛4 يا 5 تقسيم مي گردد كه بيشتر در مورد آن بحث خواهد شد  ولي اگر پاسخ اين سؤال منفي است يعني اين بيمار در شرايطي  است كه گرچه به اقدامات نجات دهنده حيات نياز ندارد اما امكان منتظر گذاشتن بيمار و تأخير در ويزيت بيمار نيز وجود ندارد و نبايد منتظر بماند.

براي تعيين بيماران سطح 2 بايد به سه سؤال زير پاسخ دهيم و اگر پاسخ هر كدام از سؤالات زير مثبت باشد بيمار در سطح 2 ترياژ قرار مي گيرد :

1 آيا بيمار داراي علايم پر خطر مي باشد ؟

2- آيا بيمار دچار لتارژي ويا اختلال توجه و جهت يابي زمان و مكان  مي باشد ؟

3 آيا بيمار دچار درد شديد يا ديسترس شديد مي باشد؟

در بيمار سطح 2 بايد دو اقدام اساسي انجام شود :

1.      علايم حياتي بيمار اندازه گيري شده و در فرم ترياژ ثبت گردد.

2.    اقدامات اوليه پرستاري بلافاصله آغاز گردد.

   مهمترين و خطيرترين وظيفه پرستار ترياژ تشخيص بيماران سطح 2 ترياژ مي باشد، در ادامه به تشريح سه وضعيت ذكر شده در تعيين سطح 2 پرداخته مي شود . در شناخت وضعيت هاي ذكر شده تجربه و دانش پرستار نقش مهمي خواهد داشت .

   توصيه مي شود كه پرستاران كم تجربه از بعضي قوانين طلايي در تعيين سطح 2 استفاده كنند .

"مثلا تمام دردهاي قفسه ي سينه را قلبي در نظر بگيريد تا خلاف آن اثبات گردد." يا "تمام زنان در سنين باروري، باردار هستند مگر خلاف آن اثبات گردد."

   براي تعيين سطح 2 علاوه بر در نظر گرفتن شكايت و علايم بيمار بايد به سن بيمار، سابقه ي پزشكي و داروهاي مصرفي وي توجه كرده و آن ها را در نظر گرفت.

   وجه تمايز اقدامات مراقبتي بيماران سطح 2 ترياژ نسبت به بيماران سطح 1 اين است كه اولاً علايم حياتي بيماران سطح 2 در اتاق ترياژ اندازه گيري و ثبت مي گردد و ثانياً الزامي به حضور بي درنگ پزشك بر بالين بيمار سطح 2 نمي باشد ، ولي توصيه مي شود حداكثر طي ده دقيقه اول پس از ورود بيمار و حتي زودتر از آن، ويزيت اين بيمار توسط پزشك مقيم اورژانس صورت گيرد.

   در اين فاصله، پرستار بايد بلافاصله اقدامات پرستاري اوليه شامل برقراري راه وريدي، مانيتورينگ قلبي و... را  در بيماران سطح 2 آغاز نمايد .

1 - موارد پرخطر (High risk):

   گاه پرسش بيشتر در خصوص علايم بيماري به كشف موارد پر خطر كمك مي كند. به طور مثال در بيمار مبتلا به درد شكمي علت دقيق مراجعه به اورژانس، وجود علايم همراه (مثل تهوع، استفراغ، اسهال) وجود علايم دهيدراسيون و وجود استفراغ يا مدفوع خوني، در تعيين پر خطر بودن بيمار كمك مي كنند.

    حال با مثالهاي بيشتر به تشريح وضعيت هاي پر خطر مي پردازيم:

-       بيمار 30 ساله با ركتوراژي و علايم حياتي نرمال و بدون وجود ريسك فاكتور خاص مي تواند در سطح 3 قرار گيرد .

-       بيمار 70 ساله با هماتمز و ضربان قلب 117 و سرعت تنفس 24 در سطح 2 قرار مي گيرد .

-       بيمار دچار درد قفسه ي سينه يا اپي گاستر و خستگي در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       بيمار با درد قفسه ي سينه و اختلال هموديناميك در سطح 1 قرار مي گيرد .

-       بيمار 20 ساله با درد قفسه ي سينه و تب و سرفه و خلط در سطح 3 قرار مي گيرد .

-       بيمار دچار آبسه حلق يا اپيگلوتيت و در معرض انسداد راه هوايي در سطح 1 قرار مي گيرد .

-       بيمار دچار پرفشاري خون و خون دماغ در اثر مصرف كوكايين در سطح 2 قرار مي گيرد .

-       ضايعات استنشاقي راه هوايي بدون ديسترس تنفسي در سطح 2 قرار مي گيرند.

-       سوختگي استنشاقي و وجود علايم ديسترس تنفسي در سطح 1 قرار مي گيرد.

-       تروماي صورت و علائم انسداد راه هوائي در سطح 1 قرار مي گيرد .

-       بيمار با تروماي صورت و احتمال خطر انسداد راه هوايي در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       بيماران كتواسيدوز ديابتي، هايپر گليسمي، هايپو گليسمي، سپسيس، سنكوپ و پره سنكوپ، اختلالات الكتروليتي و تب و نوتروپني در سطح 2 قرار مي گيرند.

-       بيماران دچار درد شديد بيضه و يا احتباس ادراري در سطح 2 قرار مي گيرند.

-       بيماران در خطر خودكشي يا ديگر كشي، سايكوتيك ها، بيماران با رفتار تهاجمي در سطح 2 قرار مي گيرند.

-       بيمار دچار سردرد با افت هوشياري، لتارژي، در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       بيمار دچار سردرد با فشار خون بالا، تب و راش پوستي در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       اختلال فوكال عصبي جديد و اختلال تكلم جديد در سطح در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       بيمار دچار سردرد ناگهاني و شديد بعد از فعاليت و يا در زمان كاملاً مشخص در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       بيمار باردار در اوايل يا اواخر حاملگي با درد شكم و خونريزي واژينال در سطح 2 قرار مي گيرد .

-       تروماي چشم با اختلال ديد و يا سوختگي چشم با مواد شيميائي در در سطح 2 قرار مي گيرد.

-       وجود علايم سندرم كمپارتمان يا در گيري عروق و اعصاب، قطع كامل يا نسبي اندام، احتمال شكستگي هيپ و فمور و انواع دررفتگي ها همه در سطح 2 قرار مي گيرند.

-       نوزادان دچار بي قراري، كتو اسيدوز ديابتي، تشنج، سپسيس، دهيدراسيون شديد، سوختگي، ضربه به سر، مسموميت، و همچنين شير خوار زير 1 ماه با تب بيشتر و مساوي 38 در سطح 2 قرار مي گيرند.

-       اكثر مسموميتهاي دارويي در سطح 2 هستند اما هميشه اختلال همو ديناميك بيمار را در سطح 1 قرار مي دهد .

-       اكثر موارد تروما با مكانيسم هاي پر خطر و تروماهاي شديد در سطح 2 قرار مي گيرند اما موارد اختلال هموديناميك ؛ مشكل تنفسي و تروماي گلوله و آسيب نافذ به سر، گردن، سينه و كشاله ي ران بيمار را در سطح 1 قرار مي دهد.

-       زخم هاي جلدي با خونريزي غير قابل كنترل ولي بدون اختلال هموديناميك در سطح 2 قرار مي گيرند.

 

2- اختلال سطح هوشياري:

سؤال دوم جهت تعيين بيماران سطح 2 بررسي وجود يا عدم وجود اختلال سطح و محتواي هوشياري است .

لتارژي، منگي و اختلال در وقوف به مكان و زمان بيمار را در سطح 2 ترياژ قرار مي دهد .

نكته ي مهم در اين مرحله توجه به اين نكته است كه بروز اين علايم اگر به صورت حاد باشد بيمار را در سطح 2 قرار مي دهد و بيماراني كه به طور زمينه اي در حالت منگي و عدم وقوف به زمان و مكان قرار دارند در اين سطح قرار نمي گيرند.

3- درد يا ديسترس شديد :

در نهايت سؤال آخر در تعيين بيماران سطح 2 وجود يا عدم وجود درد شديد يا ديسترس شديد است .

در اين مرحله بايد درد بيمار با مقياسي تعيين شده (مثلا VAS كه با روش ديداري از بيمار خواسته مي شود كه شدت درد خود را بر روي خط 10 سانتي تعيين كند) ارزيابي شده و علاوه بر اين بايد به شرايط فيزيولوژيك بيمار (مثل حالت چهره ) و مكانيسم ضايعه توجه كرد . منظور از ديسترس در اين مرحله شرايط نامساعد رواني بيمار است.

شدت درد در مقياس عددي بالاتر از 7 از 10 به عنوان يك معيار براي تعيين بيمار در سطح 2 مي گردد.

البته دردهاي موضعي مثلا درد اندام ها معيار سطح 2 قرار نمي گيرند بلكه پس از تسكين درد مي توانند منتظر پزشك باشند .اما دردهاي احشايي شديد مثل درد شكمي، درد بيضه ، درد سر با شدت بالا معيار سطح 2 مي باشند .

       مثال هايي از موارد درد شديد:

-       بيمار 30 ساله كه به علت افتادن جسم سنگين روي اندام تحتاني و با شدت درد 9 از 10 مراجعه كرده است در سطح 4 قرار مي گيرد .

-       بيمار با درد فلانك شديد 10 از 10 در سطح 2 قرار مي گيرد .

-       بيمار مسن با درد شديد شكمي با شدت 8 از 10 در سطح 2 قرار مي گيرد .

-       بيمار با كانسر متاستاتيك با درد شديد استخواني در سطح 2 قرار مي گيرد.

        مثال هايي از موارد ديسترس شديد:

-       سايكوز حاد، رفتار تهاجمي در محوطه ترياژ، بيماران پرخاشگر، بيمار قرباني همسر آزاري، سوگواري حاد و اضطراب شديد مثلاً ناشي از تجاوز جنسي، همه به عنوان ديسترس شديد در سطح 2 قرار مي گيرند.

 

سطوح 3، 4 و 5 در ترياژ ESI

      

در ترياژ سنتي، اساس قضاوت ميزان حدت بيماري وزمان انتظار بيمار است. در رويكرد  ESI علاوه بر تعيين اولويت بيمار بر اساس وخامت حال وي، در بيماران با حدت كمتر تعداد تسهيلات (Resources) مورد نياز بيمار در بخش اورژانس نيز پيش بيني شده از اين راه به دسته بندي بيماران پرداخته مي شود.

جايگاه تخمين تسهيلات در ESI (تعيين سطوح  3 و 4 و 5 )

     بعد از منفي بودن سطح تصميم گيري الف و ب در مرحله تصميم گيري ج بايد به تخمين تسهيلات مورد نياز پرداخت. تعيين تسهيلات مورد نياز بيمار، جزء ضروري تقسيم بيماران در سطوح 3 و4 و5 مي باشد در حالي كه در تعيين سطوح 1 و2 تعيين تعداد تسهيلات براي اولويت بندي بيمار جايگاهي ندارد.

تعريف سطوح بر اساس تسهيلات

 ليست نسبتاً كاملي از تسهيلات در صفحه 7 آمده است.

-       2 وبيشتراز 2 مورد  = سطح 3 (به شرط طبيعي بودن علايم حياتي)

-       1 مورد = سطح4

-       عدم نياز به استفاده از تسهيلات اورژانس = سطح 5

سؤالات شايع در خصوص تسهيلات اورژانس

   با چند مثال به بررسي بيشتر مصاديق تسهيلات اورژانس مي پردازيم:

نوع تسهيلات

تعداد محاسبه شده

گرافي گردن و سي تي اسكن سر

2 مورد

گچ گيري ، آتل گيري

؟ (تسهيلات نيستند)

شستشوي چشم به علت گرد و غبار (صرف زمان)

1 مورد

آلودگي چشم با مواد سوزاننده = مورد پرخطر و در سطح 2 قرار دارد

 

نقش علايم حياتي در ترياژ  ESI

   پس از گذر از نقاط تصميم گيري الف، ب و ج در صورت نياز بيمار به تعداد 2 ويا بيشتر از تسهيلات اورژانس، قبل از قرار دادن بيمار در سطح 3 بايد علايم حياتي وي گرفته شود ودر صورت اختلال در آن ها، بيمار به سطح 2 ارتقاء يابد.

1 - تعداد ضربان قلب:

سن بالاي 3 ماه  ضربان بيش  از 180  بار در دقيقه

سنين 3 ماه  تا  3 سال ضربان بيش از 160 بار در دقيقه

سنين 3  تا  8  سال ضربان بيش از 140  بار در دقيقه

سنين بالاتر از 8 سال ضربان بيش از 120  بار در دقيقه

 2- سرعت تنفس:

سن بالاي 3 ماه  تنفس بيش  از 50  بار در دقيقه

سنين 3 ماه  تا  3 سال تنفس بيش از 40 بار در دقيقه

سنين 3  تا  8  سال تنفس بيش از 30  بار در دقيقه

سنين بالاتر از 8 سال تنفس بيش از20  بار در دقيقه

3- اشباع اكسيژن شرياني :

در هر سني كمتر از 92% بيمار را در سطح 2 قرار مي دهد.

4 تب:

           در سن كمتر از 3 ماه، دماي بالاي 38 درجه كودك را در سطح  پرخطر يعني 2  قرار مي دهد.

          در كودكان 3 ماه تا 3 سال، دماي بالاي 39 درجه كودك را درسطح 2 قرارمي دهد.

 

 

 

 

 


 

تعداد بازدید: 2263
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0)
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
شماره تلفن
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
خراسان جنوبی-خیابان آیت الله طالقانی، بیمارستان امام رضا(ع)
تلفن:32222300-056      دورنگار:                کدپستی     E-mail: [@]bums.ac.ir
ورود اعضاء
خروج
Powered by DorsaPortal